امتحانات مجازی در لرستان؛ روایت کنشگری نسل جدید در مقابل تصمیمهای پشتمیزی
به گزارش خبرنگار تابناک از استان لرستان؛ تصمیم اخیر آموزش و پرورش لرستان مبنی بر مجازی شدن امتحانات نوبت خرداد پایههای هفتم تا دهم، شاید در ظاهر یک تصمیم آموزشی باشد، اما در واقع نشانهای روشن از تغییرات عمیق اجتماعی و نسلی در جامعه امروز ایران است؛ تغییری که دیگر نمیتوان آن را نادیده گرفت.
تنها چند روز پیش، آموزش و پرورش بر برگزاری حضوری امتحانات متوسطه اول و دوم تأکید داشت؛ تصمیمی که با واکنش گسترده دانشآموزان و خانوادهها مواجه شد. اما آنچه در ادامه رخ داد، قابل تأمل بود؛ اعتراض دانش آموزان در فضای مجازی و افکار عمومی که سرانجام توانست یکی از مهمترین تصمیمات دستگاه تعلیم و تربیت استان را تغییر دهد.
اینجاست که باید درباره «نسل Z» بیشتر فکر کرد؛ نسلی متفاوت، مطالبهگر، آگاه به ابزارهای رسانهای و البته کمحوصله در برابر تصمیمهایی که آنها را قانع نکند. این نسل، برخلاف نسلهای گذشته، اعتراض را نه در هیاهو و تنش، بلکه در اتحاد رسانهای، مطالبهگری جمعی و فشار افکار عمومی دنبال میکند .
اما در کنار این موضوع، پرسش مهمتری نیز مطرح است؛ آیا آموزش و پرورش پیش از اعلام اولیه خود، شرایط روانی، اجتماعی و فضای حاکم بر جامعه و مدارس را بهدرستی ارزیابی کرده بود؟ اگر قرار بود در نهایت امتحانات مجازی شود، چرا تصمیم اولیه با قاطعیت بر حضوری بودن تأکید داشت؟ و اگر تصمیم نخست کارشناسی شده بود، چرا با نخستین موج اعتراض دانش آموزان و اولیا آنها تغییر کرد؟
واقعیت آن است که نظام آموزشی، بیش از هر زمان دیگری نیازمند «اقناعسازی» است. دوره تصمیمهای یکطرفه و بخشنامهای، دستکم برای نسل جدید، تا حد زیادی به پایان رسیده است. دانشآموز امروز فقط مجری دستور نیست؛ او تحلیل میکند، اعتراض میکند، کمپین میسازد و حتی میتواند سیاستگذاری را تحت تأثیر قرار دهد.
البته این تغییر، هم فرصت است و هم تهدید. از یک سو، نشاندهنده رشد مطالبهگری مدنی و استفاده از شیوههای مسالمتآمیز برای بیان اعتراض است؛ اما از سوی دیگر، اگر دستگاههای اجرایی در برابر هر موج رسانهای بدون ثبات تصمیمگیری عقبنشینی کنند، این پیام به جامعه منتقل میشود که تصمیمات، بیش از آنکه مبتنی بر اصول کارشناسی باشند، تابع فشار افکار عمومیاند.
ماجرای امتحانات خرداد در لرستان، تنها یک تغییر در شیوه برگزاری آزمون نبود؛ این اتفاق، روایتی روشن از ظهور نسلی است که میخواهد شنیده شود و مدیریتی که هنوز در حال یادگیری مواجهه با این نسل جدید است.
یادداشت ؛ امیر محمد رضایی
انتهای پیام/